ایران یعنی....

چه قدر دردناک

نفیسه رحمانی کمرودی — Thu, 10 May 2012 04:16:37 GMT

چه قدر دردناکه وقتی صبح از خواب بیدار بشی ببینی اونی که همیشه کنارت بود نیست

آره خیلی دردناکه هر روز صبح می آومدی پیشش و باهاش درد دل می کردی درسته اون هیچی بهت نمی گفت ولی تو چشاش پر بود از گفته هایی که می دونستی چی میخواد بهت بگه خیلی برام سخت بود ولی این اولین بار نبود و آخرین بار هم نخواهد بود که یکی پیدا میشه هم زبونت میشه و تا میخواد باهاش انس بگیری و حرف های دلتنگی هات و پیشش بگی میزاره میره و دیگه هم برنمی گرده دلم خیلی براش تنگ میشه دلم خیلی براش میسوزه و نمی تونم طاقت بیارم کاش دوباره می خوابیدم و از خواب بیدار میشدم می دیدمش که هست هنوز نرفته ولی حیف که نمیشه هیچ چیز و دوباره ریپید کرد و به عقب برگردوند کاش بیشتر بهش می رسیدم و براش یه همدم خوبی میشدم کاش منم می تونستم مثل تو این طوری جون بدم و صدام درنیاد خیلی دردناکه حتی ندونی ساعت رفتنش کی بود درسته خیلی کوچیک بود ولی باز هم خیلی دوست داشتنی بود با اینکه کوچیک بود ولی دل بزرگی داشت که این طوری جون داد کاش زندگی ما مثل این ماهی تنگ بلورم بود که بعد از 2 ماه ماندن در کنارم امروز بدون خداحافظی رفت اون باید می رفت چون خیلی تنها بود منم که هیچ وقت پیشش نبودم دیر یا زود باید می رفت

خیلی دردناکه که ماهی تنگ بلوریم این طوری بدون خداحافظی از پیشم رفت

خیلی دردناکه خیلی

من بی تو چه کنم؟

نفیسه رحمانی کمرودی — Sat, 28 Apr 2012 06:32:55 GMT

من بی تو چه کنم؟!

حس غریبی دارم گویی دست های زمین

قصد فشردن گلوی مرا دارد

پریشانم، بیقرارم، منتظرم

چشم براهم، خسته ام، نالانم

دیوانه ام، گریانم، غصه دارم

دل گرفته ام، دلواپسم، دلداده ام

من بی تو چه کنم؟

هر روز با آفتاب نگاهت چشم باز می کردم

و هر شب با مهتاب چشم می بستم تو بگو عزیزم!

من بی نگاه شوریده و عاشق تو چه کنم؟

من بی خنده ی دلفریب و زیبای تو چه کنم؟

من بی چشم های مشتاق و پرتمنای تو چه کنم؟

من بی تو چه کنم؟

نوشته ای از نجمه مرادی

بی رحم ترین آشنا

نفیسه رحمانی کمرودی — Tue, 24 Apr 2012 08:25:02 GMT

شب بود و شاپرک ها قصه ی عاشقی تو را

بر گلبرگ های ناز نیلوفر می نوشتند

در زدند در را باز کردم

آشنای نامهربانی بود که با چشم های بی رحم به دل کوچک تو زل زده بود

نگاهت کرد و بعد با حرف هایش دل ساده ی تو را شکست

صدای کوبیده شدن در دلم را لرزاند

اشک بر چشم های زیبا نشست به من پناه آوردی

و همچون ابر بهاری گریستی!

همنوای تو اشک ریختم

اشک هایم را پاک کردی و خواستی اشک نریزم

دل مهربانت را شکسته بود آشنای غریبی که باور نداشتی

قصه ی نا مهربانی اش را بر روی گلبرگ های ناز نیاز نوشتی

و همه چیز را فقط به خاطر من فراموش کردی.

نوشته ای از نجمه مرادی

نشانه

نفیسه رحمانی کمرودی — Mon, 16 Apr 2012 06:00:26 GMT

دست هایم را بگیر و مگذار دلم را آزار دهند حسادت این آدم ها مرا بیش از این زخمی نکند

چشم هایم به خون نشسته اند

می دانم دل عاشق تو شکسته است.

این آدم ها دل من و تو را نشانه می گیرند

هر قطره اشک تو غمی ست

به وسعت عشقمان که مرا ویران می کند.

اما حالا هیچ حس تلخی ندارم دست هایم را دارم

با آن نگاه رنگین کمانی ات

دیگر هیچ نمی خواهم همه چیز دارم.

نوشته نجمه مرادی

باد و سرنوشت

نفیسه رحمانی کمرودی — Thu, 12 Apr 2012 05:55:01 GMT

من درون دلم زندانی بودم

کسی از کوچه ی تنهایی ام گذر نمی کرد

به اشک هایم سری نمی زد

یک پرنده بودم اسیر و شکسته بال

نه حس پرواز داشتم و نه شوق پریدن

نه قدرت فریاد داشتم و نه تاب ماندن

اسیر

شکسته بال

تنها و غمگین

بر روی دیوار ترک خورده ی روزگارم کسی نوشته بود:

(( سکوت فریاد می زند))

ناگهان باد آمد و تو روی دیوار نوشتی

تا ابد برای من بمان!

نوشته نجمه مرادی

دل سر به زیرم

نفیسه رحمانی کمرودی — Thu, 05 Apr 2012 04:01:35 GMT

دل سر به زیرم را هوایی کرده ای،

دل ساده ی من کنار تنهایی اش نشسته بود و برای پروانه ها فال می گرفت،

قصه ی لیلی و مجنون را می خواند و از تنهایی اش شعر می سرود،

اما از آن روز که تو آرام و آهسته آمدی،

دلم را دیوانه کرده ای؛ تنهایی اش را با یاد تو پر می کند

برای دل عاشق تو فال می گیرد

دل سر به زیرم تنها به عشق نگاه رویایی توست

که غرورش را به تاراج قلب تو فرستاده

و آواره ی صحرای سوزان عشق شده است،

بیا دستش را بگیر و

به دشت بی انتهای مهربانی ببر!

نوشته ای از: نجمه مرادی

جملات کوتاه اما دلنشین

نفیسه رحمانی کمرودی — Mon, 02 Apr 2012 04:29:22 GMT

موقعیت ها هرگز از بین نمی روند. اگر شما آنها را از دست بدهید شخص دیگری آنها را به دست می آورد.

مهم نیست که انسان بهتری باشی مهم آن است که حداکثر تلاش را بکنی.

در زندگی هیچ چیز معنایی ندارد مگر معنایی که ما به آن می دهیم.

اعتقادات قدرت آفریدن و ویران کردن دارند.

تخیل قدرتمندتر از دانش است.

نباید وقت زیادی از امروز را صرف غصه خوردن برای دیروز کنی.

ازدواج همیشه آسان نیست. باید بیش از هر چیز دیگری در زندگی روی آن کار کرد تا موفق از آب در بیاد.

بهترین راه یاد گرفتن یاد دادن آن به دیگران است.

برای شاد زیستن انسان نیاز دارد که همواره احساس کند در حال رشد است.

پاسخ های تازه از پرسش های تازه سر بر می آورند.

وقتی که عاشق هستی موضوعی برای حرف زدن داری.

در زندگی مهم آن است که ادم چه کسی دارد نه این که چه چیزی.

نوشته ای از: نجمه مرادی

کسی باورم نکرد

نفیسه رحمانی کمرودی — Sun, 25 Mar 2012 06:19:08 GMT

غریب بودم در سرزمین آشنای خودم،
همه غریبه شدند و کسی پنجره ی تنهایی ام را
رو به سوی باغ آشنایی باز نکرد.
و در سکوت تلخ زندگی ام
در جست و جوی فریادی از حضور، می سوختم
کسی جوابم را نمی داد
همه سوال هایی بی جواب بود،
تنهایی ام هم نفس و همدم زندگی ام شده بود
کسی باورم نکرد!
در آن هنگامه که نگاه تو را باور کردم
ابتدا چشم هایت باور کردند،
بعد نگاهم را آرام و آهسته نوازش کردند.

نوشته ای از نجمه مرادی

نمی دانم که چرا

نفیسه رحمانی کمرودی — Sat, 10 Mar 2012 04:19:18 GMT

سلام دوستان این آخرین پستی که توی این سال می زارم و آخرین شعری که توی پست هام می زارم بقیه شعرام خیلی تلخه و نمی خوام شماها را به خاطر شعرام اذیت کنم. این آخرین شعر را هم بخونید و حتما نظرتونو راجع به این شعر بنویسید.

((نمی دانم که چرا))

نمی دانم که چرا

زبانم گرفته شد

گوش هایم خسته شد

قلب هایم شکسته شد

نمی دانم که چرا

زندگی تیره شده

قصه ها در نظرم یک ویرونه شده

همه جا در سکوت فرو رفته اند

لب های همه خالی شده

از وردها و زمزمه های درونی

هیچ کس صدامو نمی شنوه

آره

درد دل من هم بی صدا شده

چونکه صدای هیچ کس و نمی شنوم

هر گاه این دریچه ی تنگ و و تاریک وا می شه

قلبم مثل قوری، رو سماور، پر از صدا می شه

نمی دانم که چرا

ما آدما این قدر از هم جداییم

با محبت و با زندگی ناآشناییم

سنگی راه وا شدن لب ها مو بسته

آره می دونی که دلای همه ی بی وفاها سنگ شده

ولی تین را نمی دونی که گوش من بی وفا غمگینه

نمی دانم که چرا

کلمه ها به من اشاره می کنند

نمی دانم

شایدم تو دنیای اشاره هام

کاش که می شد زخم زبون های کسی را نشنید

یا این که این دویار سنگی را شکوند

دیوار حصار دل تنگی را شکوند

قصه ی غصه های همیشه زنگی را شکوند

نمی دانم که چرا

کلامم بی مفهومه

زندگی در نظر من نامعلومه

آسمان را من دوست دارم

دوست دارم تو دفتر نقاشی هام فقط کبوتر بکشم

یه عالمه با قصه هام، غصه ها مو من بکشم

کبوتر را من دوست دارم

که تا اوج آسمون بپره

تا که با پرواز اون دلای همه ی آدما را شاد کنه

تا که با پرواز اون قلب من بی دل تنگ و تنها را فقط برای خواندن آواز بشوره

نمی دانم که چرا

غنچه های شکفته را من می چینم

غم هایی که هیچ گاه بر زبان نگفته را من می شمارم

ای که در دلا غصه ها را پنهان می کنی!

قصه غصه مرا از دلم پاک می کنی؟

نمی دانم که چرا

قصه ام تمام می شه

چونکه وقت های ما همیشه ناتمام می شه

کاش می شد

غصه های من غریب را خوب کنی

تا دیگه من نمونم توی خرابی و ویرونی

خاموشی

نفیسه رحمانی کمرودی — Tue, 06 Mar 2012 05:29:20 GMT

سردرگم

در کویر وحشت

بن بست های بی پایان

ناکجاآباد را

در خلوت تنهایی دفتر خود نقاشی می کنم

زره پوستی را

در زیر درخت افکار جا گذاردم

و در تک سکوت بی کرانه ها که با آن

خانه ی خاموشی را بنا کنم

تراشه های افکارم را

در سالن همایش

سرگردان رها می کنم

تا کتاب یادگاری ها را در غروب بی کسی

به من هدیه کند

مرگ

رفت

از ترس نبودن در کنارت

باغچه ی تنهایی را

با گل های سرد روزگار

مزین نمودم

تا با یاد زشتی های نازیبا

به مکالمه ی تلفنی او

پاسخی نداده باشم

من از تو

راه رسیدن به زندگی را

قیمت کرده بودم

می دانی

شکوفه های دل تنگی نیز

پرپر شده است

سر در هوا

در پی که هستی

کیمیای سعادت را

سالیان سال

در پی

خلوتی خاموش

در کویر سرسبز دلم

بی تو

به وجود خود

افتخار می کند

شب

در گرو افکار من

با تنهایی خداحافظی کرد

و روز

در نجات وی

به مرگ

دست دوستی داده

شرم دیگر

از خودش نیز

شرمگین تر شده

و من نیز

از دنیا

دل گیرتر شدم

هنوز هم با خاموشی

در پی طرح دوستی ام

تا کلاف گمشده را

به او بسپارم

نمی دانم

که چطور

دلم خاموش شد

افکارم

در نظرم فراموش شد